سکوت مرداب
همیشه دو چشم عاشقش با من است
ونگاه روشنش به زندگی ام نور می پاشد
آهنگ تپشهای قلب نا آرامش
همپای گامهای من است
دستهای گرم و معطرش را وقتی
بر پیشانی تب دارم می گذارد
موجی از مهر در جانم می دود.
کلامش مثل نوای شرقی نی
مثل لالای خوش کودکی
وقتی در خلوتم می پیچد خوابم شیرین می شودوقتی غمی به هستی ام می تازد
وقتی آتش حسرتی دلم را آب می کند
وقتی هوای چشمهایم بارانی می شود.
نگاه خیسش در دیدگانم می چرخد
و همان است که مرهم زخم درونم می شود..
وتنها اوست که گلهای مخملی بوسه را
بر دشت سبزگونه هایم می کارد.
وبارها پیشانی ام را بر سجده گاه شانه هایش
سوده ام و کتاب آفرینش را که کلمه به کلمه اش
عشق است در میان سینه اش دیده امودیدگانم را بدان متبرک کرده ام
و من هر روز که مهربانی
در چشمانش طلوع میکند
رو به قبلهی نگاهش به دو رکعت
عشق قامت می بندمآخر او فرشته ی عشق
تندیس مهر وبستان آرزوست
او مادر من است
مادرم گلم دوستت دارم